Kategoria: Aktualności

Według Alexy Khasnabisha i Maxa Haivena radykalna wyobraźnia czerpie z przeszłości i historii innych ludzi oraz jest podstawą solidarności i walki z opresją; to zdolność wyobrażania sobie świata i życia takimi, jakie mogłyby być. Inspiracją do powstania spektaklu są losy bohaterek książki Cristiny Morales „Lektura uproszczona” oraz życie Fridy Kahlo. Oprócz doświadczenia niepełnosprawności i “słabości”, łączy je niezgoda wobec zastanej rzeczywistości.

W procesie pracy nad spektaklem: “słabość”, anarchia bohaterek z “Lektury uproszczonej” oraz idea opieki i troski zaprowadziły performerki w praktykowanie choreografii mocno zespolonej z ich wrażliwością, a ich wersja anarchii bardziej niż z przewrotem kojarzy się z ideą etyki troski Sary Ruddick. Autorka “Maternal thinking” uznaje miłość, troskę, wspieranie i rozwój za zbiór tak zwanych praktyk maternalnych, które mogą się stać nową formą relacji obywatelskich. Mogą również doprowadzić do pozytywnych zmian społeczno-politycznych na świecie, przezwyciężając relacje budowane na rywalizacji, chęci wykazania przewagi czy stosowaniu przemocy wobec innych jednostek.

W procesie twórczym ogromne znaczenie mają marzenia artystek o wielowarstwowym świecie, w którym jest miejsce dla wszystkich istot. Żeglicka i Czyczel przyglądają się potencjałom zmian budowanym przez naszą wyobraźnię. Łącząc własne herstorie, queerowe feminizmy i praktyki cielesne, tworzą sceniczną opowieść złożoną z marzeń o anarchistycznym świecie.

Serdecznie zapraszamy!

Prezentacja odbywa się w ramach projektu WCIELENIA_Kraków tańczy! vol.4, organizowanego przez Fundację Crush On Trash i współfinansowanego ze środków Miasta Krakowa.

To poruszająca opowieść o relacji człowieka z naturą i konsekwencjach cywilizacyjnego rozwoju. Spektakl zaprasza widzów do zastanowienia się nad własnym miejscem w świecie oraz nad zależnością między ewolucją człowieka a kruchą równowagą życia na naszej planecie.

Spektakl powstał we współpracy Fundacji Crush On Trash i kolektywu Outrun The Bear z Los Angeles, a jego polska realizacja zgromadziła zespół profesjonalnych tancerek i tancerzy działających na niezależnej scenie choreograficznej.

Spektakl jest częścią projektu „WCIELENIA_Kraków tańczy! vol.4” – czwartej edycji przeglądu projektów zrealizowanych w ramach Stypendium Twórczego Miasta Krakowa w dziedzinie tańca oraz późniejszej twórczości wybranych stypendystów.

Prezentacja odbędzie się w nowej hali widowiskowo-sportowej XXX Liceum Ogólnokształcącego, która otwiera nowe możliwości organizowania wydarzeń artystycznych, społecznych i edukacyjnych. Organizując „BIOLAND” właśnie w tym miejscu, Fundacja Crush On Trash chce zwrócić uwagę na XXX LO jako nowe miejsce na kulturalnej mapie Krakowa – przestrzeń, która może łączyć funkcje edukacyjne, społeczne i artystyczne.

XXX LO jest również wyjątkowym miejscem na mapie polskiej edukacji. Działa tu unikatowa w skali kraju klasa o profilu taneczno-teatralnym, której absolwenci rozwijają kariery artystyczne w Polsce i za granicą. W „BIOLAND” spotykają się również przedstawicielki tej społeczności – na jednej scenie występują absolwentka XXX LO oraz nauczycielka szkoły, dziś profesjonalnie działające w obszarze tańca.

Serdecznie zapraszamy!

Prezentacja odbywa się w ramach projektu WCIELENIA_Kraków tańczy! vol.4, organizowanego przez Fundację Crush On Trash i współfinansowanego ze środków Miasta Krakowa.

Premiera spektaklu została dofinansowana przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca w ramach programu „Zamówienia choreograficzne – edycja 2024”, finansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

EkoUp_Plac Nowy to akcja realizowana przez Fundację Crush On Trash w przestrzeni miejskiego targowiska — miejsca codziennych spotkań, handlu, rozmów, wymiany i przepływu ludzi. Plac Nowy traktujemy nie tylko jako lokalizację wydarzenia, ale jako jego ważny temat: przestrzeń społeczną, intensywną, różnorodną i nieustannie pozostającą w ruchu.

Wspólnie z uczestnikami stworzymy upcyklingową mozaikę, zaprojektowaną z myślą o kontekście architektonicznym i społecznym Placu Nowego. Praca powstanie z odpadowego szkła witrażowego pozyskanego od krakowskich pracowni witrażu oraz z elementów lustrzanych, które zamiast stać się odpadem, otrzymają nowe życie w formie wspólnotowego obiektu artystycznego.

Nasze działanie wpisuje się w myślenie o rewitalizacji przestrzeni publicznej nie tylko jako o zmianie estetycznej, ale przede wszystkim społecznej. Chcemy pokazać, że wspólne tworzenie może wzmacniać więź z miejscem, uruchamiać lokalną energię i zostawiać po sobie widoczny ślad — współtworzony przez osoby, które z tej przestrzeni korzystają.

Motywem przewodnim mozaiki będzie ruch — rozumiany jako ruch ciała obecny w tańcu, ruch społeczny wynikający ze spotkania oraz codzienny rytm targowiska miejskiego: przechodzenia, zatrzymywania się, rozmów, wymiany i współobecności.

W ten sposób chcemy połączyć ideę upcyklingu z refleksją nad miejscem publicznym, jego estetyką, pamięcią i społecznym potencjałem. Plac Nowy, z jego charakterystycznym układem, historią handlu i intensywnym życiem codziennym, staje się dla nas przestrzenią przepływu — ludzi, materiałów, gestów, spojrzeń i opowieści.

Projekt wpisuje się w działania Fundacji Crush On Trash rozwijane pod nazwą EkoUp oraz aktywizuje członków i członkinie Platformy EkoUp zrzeszającej artystki i artystów pracujących z upcyklingiem, odzyskiem materiałów i sztuką społecznie zaangażowaną. Tego typu społeczno-artystyczne akcje realizujemy we współpracy z Fundacją Czas Wolny, z którą mamy za sobą podobne działania mozaikowe w dzielnicy Krowodrza. To właśnie Asia Wendorff z Fundacji Czas Wolny była pomysłodawczynią wykorzystania odpadowego szkła witrażowego jako materiału do wspólnotowej mozaiki tworzonej w przestrzeni publicznej.

W centrum „SWEAT” znajduje się doświadczenie długotrwałego wysiłku oraz strategie przetrwania, które ujawniają się w ciele pod wpływem zmęczenia. Rytm, oddech, powtarzalność, relacja z innymi i chwilowe oddawanie ciężaru wspólnocie stają się sposobami dalszego trwania. W spektaklu wyczerpanie nie jest jedynie końcem sił, ale także momentem, w którym mogą pojawić się nowe formy współzależności, troski i bycia razem.
„SWEAT” bada także relację między wysiłkiem a przyjemnością. Interesuje nas moment, w którym ruch przestaje być zadaniem do wykonania, a staje się źródłem intensywnego doświadczenia. Pot, przyspieszony oddech i zmęczenie nie są tu wyłącznie oznakami wyczerpania, lecz również śladami zaangażowania, żywotności i obecności. Równie ważna jest przyjemność bycia oglądanym — świadomość obecności widza, możliwość oddziaływania na niego i budowania relacji poprzez ekspozycję własnego wysiłku.

Od zużytej liny do wspólnej mozaiki. Co dzieje się z liną wspinaczkową, kiedy nie może już bezpiecznie służyć w skałach? Choć dla wspinaczy przestaje być sprzętem asekuracyjnym, nadal może stać się wartościowym materiałem twórczym. W ramach akcji EkoUp_skałki pokażemy, że rzeczy pozornie zużyte nie muszą od razu trafiać do odpadów — mogą dostać drugie życie w sztuce, edukacji i działaniu społecznym.

Podczas wydarzenia wykorzystamy zużyte liny wspinaczkowe, które zostaną przekształcone w elementy wspólnej mozaiki / płaskorzeźby. Inspiracją dla pracy będzie charakterystyczna skała znana lokalnym wspinaczom — Dupa Słonia— oraz sam słoń jako symbol siły, pamięci i relacji z naturą. Powstająca praca będzie więc połączeniem krajobrazu skałkowego, wyobraźni i upcyklingu.

To działanie ma wymiar praktyczny, artystyczny i edukacyjny. Uczestnicy będą mogli dołożyć własny fragment liny do wspólnej kompozycji, zobaczyć, jak wygląda proces tworzenia z materiałów z odzysku, a także dowiedzieć się więcej o gospodarce obiegu zamkniętego, ponownym wykorzystaniu surowców i odpowiedzialnym podejściu do sprzętu sportowego.

Wspinanie, natura i odpowiedzialność. EkoUp_skałki to wydarzenie dla dzieci, rodzin, opiekunów, lokalnej społeczności, osób wspinających się i wszystkich, którzy lubią działać rękami, spędzać czas w plenerze i poznawać ekologię w praktyczny sposób. Chcemy mówić o ochronie środowiska nie tylko poprzez zakazy i ostrzeżenia, ale przede wszystkim poprzez twórcze doświadczenie: wspólne działanie, rozmowę i odkrywanie potencjału materiałów, które już istnieją.

W trakcie akcji pojawi się także krótki komponent edukacyjny dotyczący odpowiedzialnego korzystania z przyrody — szczególnie rejonów skałkowych, górskich i leśnych. Porozmawiamy o tym, jak nie zostawiać po sobie śladu, dlaczego zużyty sprzęt wspinaczkowy wymaga świadomego zagospodarowania oraz jak upcykling może stać się realnym narzędziem ograniczania odpadów.

Zachęcamy również do przynoszenia własnych zużytych lin wspinaczkowych. Jeśli macie w domu linę, która nie nadaje się już do asekuracji, możecie przekazać ją nam podczas wydarzenia. Chcemy rozwijać kolejne spotkania łączące środowisko wspinaczy z upcyklingiem — mamy już pomysły m.in. na pufy z opon, drapaki dla kotów i kolejne działania z materiałów z odzysku.